Gunther Deferme wint clubkampioenschap

[jeroen]

Na vorig jaar zowat alles gewonnen te hebben wat er te winnen viel, is Gunther Deferme van plan om dit jaar in zijn nieuwe H40 reeks die gewoonte voort te zetten. De eerste titel in de reeks is meteen de allerbelangrijkste: "clubkampioenschap hamok". Gunther treedt hiermee in de voetsporen van vader Georges, die "De Schreeuw" al een drietal keer in huis mocht ophangen. Georges zelf werd tweede, en een echte kampioen zijnde, vindt hij dat eigenlijk maar niks, maar hij kan er toch mee leven, want zo moet hij volgend jaar niet organiseren.

Het zag er nochtans niet al te goed uit voor de familie Deferme aan de start. In een ijzige wind, een sneeuwbui en een ex-voorzitter en ex-clubkampioen die er niets beters op vond om de massastart aan een, koude, ijzeren afsluiting van het voetbalveld, waar de lopers hun kaart op moesten houden, te geven. Dat was allemaal niet naar de zin van Georges. Was het de koude reling, een stiekeme valsspeelpoging of nog iets helemaal anders, we zullen het nooit weten, maar Marc Hermans zag dat Georges zijn kaart al had omgedraaid en deze werd dan ook prompt bevolen om achter een hek plaats te nemen en zo met een straftijd aan de wedstrijd te beginnen.

Die wedstrijd begon met een bing-O. Geen gewone bing-O, want dixit Hermans "komt daar te veel geluk bij kijken" en was het een postenbeschrijvingsbing-O, waar er geen nummers staan in de vakjes, maar postenbeschrijvingen. Dit was direct fataal voor een handvol overwinningskandidaten: zoek in de uitslag de lopers met een 1 achteraan de regel en dat zijn diegenen die het na deze proef al konden vergeten. Een alternatieve theorie is dat daar de niet-organisatie al verzekerd kon worden. Dat was de strategie ten huize Melis. De voorzitter zelf maakte één fout, juist genoeg. Zoon Toon was het daar niet mee eens en trok de orders van vaderswege in het belachelijke door er maar meteen twee foute posten te knippen. Dat vergt een bijzondere kennis van de postenbeschrijving, want in een 3x3 vakje drie posten knippen en er geen twee op een rij te hebben, is niet eenvoudig.

Na de bing-O begon het echte werk. Een individuele wedstrijd op de kaart Ham. Individueel, want in de briefing werd al gewaarschuwd dat er niemand dezelfde omloop zou hebben. Blanco, zonder zwart, oro-hydro, bedenk het, en het kwam voor tijdens de toch door de Hamse bossen. Zo'n sneeuwwedstrijd heeft zo zijn voordelen: als je de sneeuw van de emitpost, daags tevoren met hamer en beitel gezet, moet wegvegen voor je kan knippen, ben je de eerste die daar komt. Dat geldt niet voor voetsporen. Door de verschillende omlopen waren er overal sporen en liep je constant rond met het gedacht dat de hele club hier al langsgekomen was, wat vaak ook zo was.

Bij de eersten die binnenkwamen waren ronkende namen zoals Gunther Deferme, Tristan Bloemen, Martin Beckers, Toon Melis, Georges Deferme, Jeroen Hoekx, Tom Herremans en ook namen die doorgaans iets minder met extreme snelheden geassocieerd worden, zoals Dominique Schutjes. Dat was de top 8. Na het bing-O-verdict bleven er maar drie namen recht: Deferme(x2) en Schutjes. Met een ontnuchterende nuchterheid nam Gunther dan ook de beker en "De Schreeuw" in ontvangst. Ontnuchterend omdat de consequenties van de overwinning toen de bovenhand begonnen te halen van de overwinningsroes, en dat door eens naar buiten te kijken en te denken dat hij volgend jaar in dat weer posten aan het zetten is.

Tuur zou Tuur niet zijn als ook de andere deelnemers niet met lege handen naar huis moesten. Tijdens de medailleceremonie werd het spreekwoord: wie laatst lacht, best lacht nog maar eens duidelijk. Maria Delarbre mocht, zonder dat er iets tegen in te brengen was, tegen Daniëlle zeggen: "zijn wij voor dieje?" en "nog ne goeie die we geklopt hebben". En zo hoort het ook op een clubkampioenschap. Dit jaar heeft Gunther het etiket "clubkampioen" opgekleefd en volgend jaar zal de strijd voor de overwinning en de zoektocht naar het beste excuus om de eigen wanprestatie te verklaren, niet minder intens zijn